۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ - یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر در فرانسه نشان داد که ۴.۵٪ از بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱، در سال گذشته حداقل یک اپیزود کتواسیدوز دیابتی (DKA) را تجربه کرده‌اند که بیشترین شیوع آن در میان بزرگسالان جوان (۱۸ تا ۲۴ سال) بوده است. استفاده از سیستم‌های خودکار تحویل انسولین و پایش مداوم گلوکز با کاهش تعداد اپیزودهای DKAهمراه بود. همچنین، بیمارانی که اخیراً دچار DKAشده بودند، احتمال بیشتری داشت که هیپوگلیسمی شدید را نیز گزارش کنند.
این مطالعه که در مجله Diabetes, Obesity and Metabolismمنتشر شده، توسط دکتر ژان-پیر ریولین و همکاران در مرکز دانشگاهی دیابت و عوارض آن در بیمارستان لاريبوار (پاریس، فرانسه) انجام شد. پژوهشگران بار واقعی بیماری DKAرا ارزیابی کرده و ویژگی‌های بالینی و جمعیت‌شناختی افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ (T1D) در فرانسه را بررسی کردند.
کتواسیدوز دیابتی، یک عارضه بالقوه تهدیدکننده حیات است و زمانی رخ می‌دهد که کمبود انسولین باعث می‌شود بدن برای تأمین انرژی شروع به تجزیه چربی کند؛ این فرآیند منجر به تجمع کتون‌ها و افزایش اسیدیته خون می‌شود. با وجود پیشرفت در تکنولوژی‌های دیابت، پیشگیری از DKAهمچنان یک چالش مهم در مدیریت دیابت نوع ۱ است.
این تحلیل شامل ۲,۶۸۵ شرکت‌کننده از کوهورت SFDT1فرانسه بود که داده‌های آن‌ها در طول آخرین بازدیدهای پژوهشی بین ژانویه ۲۰۲۳ تا دسامبر ۲۰۲۴ جمع‌آوری شده بود. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۳۶.۸ سال، میانگین سن در زمان تشخیص دیابت ۱۶.۱ سال و میانگین مدت ابتلا به بیماری ۲۰.۷ سال بود. پژوهشگران اپیزودهای DKA و وقایع هیپوگلیسمی شدید را در ۱۲ ماه گذشته مورد ارزیابی قرار دادند.
یافته‌های کلیدی عبارت بودند از:
· بار کلی DKA: در مجموع، ۴.۵٪ از شرکت‌کنندگان در سال گذشته حداقل یک اپیزود DKAرا تجربه کرده بودند.
· بیشترین خطر در بزرگسالان جوان: DKA در گروه ۱۸ تا ۲۴ سال با شیوع ۱۰.۳٪ بیشترین میزان را داشت. سن پایین‌تر، شروع زودترِ دیابت، مدت زمان کمتر ابتلا به بیماری و سطوح بالاتر HbA1c نیز با DKAمرتبط بودند.
· سیستم‌های خودکار تحویل انسولین: شرکت‌کنندگانی که از سیستم‌های خودکار تحویل انسولین استفاده می‌کردند، نسبت به کسانی که از سیستم‌های حلقه‌باز (Open-loop) استفاده می‌کردند، شیوع کمتری از DKA داشتند (۳.۱٪ در مقابل ۵.۴٪).
· پایش مداوم گلوکز (CGM): وقوع DKAدر میان کاربران پایش مداوم گلوکز نسبت به کسانی که بر خودپایشی قند خون (SMBG) متکی بودند، کمتر بود (۴.۳٪ در مقابل ۸.۱٪).
· هیپوگلیسمی شدید: شرکت‌کنندگانی که اخیراً دچار DKAشده بودند، نسبت به افراد بدون DKA، احتمال بیشتری داشت که وقایع هیپوگلیسمی شدید را تجربه کنند (۲۷.۰٪ در مقابل ۸.۵٪).
پژوهشگران خاطرنشان کردند که این یافته‌ها نشان‌دهنده تداوم بارِ بیماری DKAاست، حتی در میان افرادی که از تکنولوژی‌های پیشرفته دیابت استفاده می‌کنند. با این حال، طراحی مشاهده‌ای این مطالعه ثابت نمی‌کند که سیستم‌های خودکار یا CGMمستقیماً از وقوع DKA پیشگیری می‌کنند.
این مطالعه محدودیت‌هایی نیز داشت؛ از جمله طراحی گذشته‌نگر و محدود بودن جمعیت به بیمارستان‌های دانشگاهی و مطب‌های منتخب، که ممکن است نماینده کامل کل جمعیت مبتلا به دیابت نوع ۱ در فرانسه نباشند. همچنین، تغییرات در روش‌های درمانی یا پایش گلوکز در طول دوره ارزیابی ثبت نشده بود و نبود اطلاعات دقیق درباره عوامل محرک DKA، شناسایی علت‌های خاص را محدود کرد.
نویسندگان نتیجه گیری کردند که بزرگسالان جوان مبتلا به دیابت نوع ۱ برای پیشگیری از DKA، به‌ویژه از طریق آموزش پایش کتون، شناسایی زودهنگام علائم هشداردهنده و مدیریت مناسب دیابت، نیازمند توجه ویژه‌ای هستند. آن‌ها همچنین بر ضرورت تقویت استراتژی‌های پیشگیری از هر دو عارضه DKAو هیپوگلیسمی شدید تأکید کردند.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/automated-insulin-delivery-and-cgm-linked-to-lower-dka-risk-in-type-1-diabetes-study-181376